Muzeum Etnograficzne w Poznaniu będące Oddziałem Muzeum Narodowego w Poznaniu należy do grona najstarszych placówek muzealnych w kraju prezentujących bogactwo kultury ludowej. Jest ono kontynuatorem tradycji kolekcjonowania zabytków etnograficznych zapoczątkowanych w Wielkopolsce przez Towarzystwo Ludoznawcze w Poznaniu, które zostało utworzone w 1910 roku.
Głównym celem Towarzystwa było zgromadzenie i udostępnienie społeczeństwu na stałej ekspozycji zbiorów prezentujących polską kulturę ludową. Jego Prezesem została Helena Cichowicz, która osobiście wraz z córką Wiesławą zajęła się gromadzeniem kolekcji etnograficznej. W wyniku - traktowanej jako patriotyczny obowiązek Polaków - akcji zbierackiej w terenie i zaangażowaniu wielu ofiarodawców i przy poparciu Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk zaledwie w niecały rok od podjęcia inicjatywy zbiory zaprezentowano publiczności Poznania w Muzeum im. Mielżyńskich na wystawie, której otwarcie nastąpiło w dniu 28 grudnia 1911 roku .
Po odzyskaniu niepodległości, w 1920 r., liczące już ok. 1300 eksponatów zbiory, przekazano Muzeum Wielkopolskiemu, gdzie 22 maja 1921 r. nastąpiło ponowne otwarcie ekspozycji. Utworzony wówczas, w ramach Muzeum Wielkopolskiego, dział etnograficzny nazwano im. Heleny i Wiesławy Cichowicz.
W okresie międzywojennym zbiory ludoznawcze, dzięki nieustannej pracy Heleny, a po jej śmierci w 1929 r., także jej córki Wiesławy Cichowicz, rozrosły się do ok. 3 880 obiektów, a ponadto dział etnograficzny wzbogacił się o zbiory pozaeuropejskie z terenu Nowej Gwinei ofiarowane w 1922 r. przez doktora Józefa Zwierzyckiego oraz ofiarowaną w 1939 r. afrykańską kolekcję Henry'ego M. Stanley'a.
Podczas II wojny światowej zbiory ludoznawcze dotyczące polskiej kultury ludowej zostały prawie całkowicie zniszczone. Po 1945 roku odnaleziono zbiory pozaeuropejskie i zaledwie 45 obiektów dotyczących polskiej kultury ludowej. Dały one początek na nowo tworzonemu - w ramach Muzeum Wielkopolskiego - działowi etnograficznemu pod nazwą: Dział Kultury i Sztuki Ludowej. Rozpoczęto ponowne pozyskiwanie obiektów świadczących o kulturze ludowej w Wielkopolsce. Zebrane muzealia zostały udostępnione zwiedzającym na - otwartej w dniu 24 lipca 1949 r. - ekspozycji stałej, zorganizowanej Pałacu w Rogalinie, gdzie do 1957 r. mieściła się siedziba Działu Kultury i Sztuki Ludowej.
W 1962 r. zarządzeniem Ministra Kultury i Sztuki Dział Kultury i Sztuki został przemianowany na Oddział. Równocześnie ustalono jako jego siedzibę (w której Muzeum mieści się do dnia dzisiejszego) zabytkowy, zbudowany w latach 1817-1819 budynek byłej loży masońskiej, przy ul. Grobla 25 w Poznaniu.
Ten piękny budynek – będący przykładem późnoklasycystycznej XIX-wiecznej architektury – musiał być poddany kapitalnemu remontowi. Trwał on kilkanaście lat, aż do 1986 r. W tym okresie nie było możliwości zorganizowania wystawy stałej, ale równocześnie był to czas największego wzrostu liczby eksponatów. W 1986 roku zbiory Muzeum Etnograficznego w Poznaniu - Oddziału Muzeum Narodowego (a taka nowa nazwa została ustalona w statucie MNP nadanym przez Ministra Kultury i Sztuki w 1974 r.) przekroczyły 10 000 obiektów.
Po raz kolejny zbiory Muzeum Etnograficznego w Poznaniu udostępniono zwiedzającym na ekspozycji, otwartej w 1987 r. Od tego też czasu Muzeum zaprezentowało kilkadziesiąt tematycznych wystaw czasowych, które przybliżały zarówno zagadnienia kultury polskiej, regionu Wielkopolski, jak również terytoriów odległych o odmiennych wzorach kulturowych, realizując równocześnie związane z nimi działania edukacyjne: wykłady, prelekcje z pokazami slajdów i filmów, warsztaty i lekcje muzealne dla dzieci i młodzieży, spotkania z twórcami ludowymi, konkursy.
Źródło: Muzeum Etnograficzne
Skomentuj pierwszy!